Wegzinken

Een man drijft zoals een dorre tak op de rivier. Met het hoofd eerst
volgt hij de weg van de minste weerstand. Soms blijft hij haperen aan de bodem
van zijn geheugen; aan dat wat ooit was en wat nooit zou gebeuren. Hij staart
de wolken uit de hemel.

Een libelle landt op zijn buik, beseft dat hij stuurloos is, vliegt weer weg.
Bomen buigen zich over zijn lot en schudden van nee. Zelfs de keien wijken.
De man laat zijn armen zinken. Vingertoppen glijden over algen en hij voelt haar
lange haren zoals het was, zoals het nooit is gebeurd.

Advertenties

SchrijversAcademie

Nieuws van het poëziefront! In september start ik met de tweejarige opleiding poëzie aan de SchrijversAcademie van Creatief Schrijven. Mijn doel? Bijleren, geïnspireerd worden en werken aan die eerste bundel.

Hieronder vinden jullie de motivatiebrief die ik stuurde. Zo krijgen jullie een beter zicht op mijn poëtische plannen. Die brief verzond ik samen met een selectie van zes teksten die het best passen bij de bundel die ik voor ogen heb. Dat zijn: nachtkastje, leegstand, vliegtuigmodus, vanavond laten wij de hemel blozen, roze als beenham en onverzettelijke traagheid.

Beste jury,

zes jaar geleden schreef ik een brief aan mezelf. Het was een opdracht in functie van het Basisjaar Literair Schrijven. Als ik de brief nu lees, denk ik terug aan de tweestrijd die ik toen ervoer. Ik wou me op aanraden van docent John Vervoort kandidaat stellen voor de SchrijversAcademie, maar het was op dat moment te hectisch in mijn leven. Nu schrijf ik meer dan ooit (7 à 10u), ook al is het nog even druk als toen. Maar er is geen tv meer en ik heb leren schrijven op momenten dat het huis slaapt. Mijn teksten variëren van poëzie tot proza, van quotes tot song- en autobiografische teksten en alles ertussen. Steeds vaker vloeien er gedichten uit mijn pen. Poëzie is een noodzaak geworden. En daar wil ik met plezier tien uur per week aan wijden.

Ik heb een literair project voor ogen. Ik wil het gewone leven en de kleine dagen eren met poëtische teksten die herkenbaarheid oproepen. Ik wil schijnbaar banale situaties bijzonder maken en een lans breken voor traagheid en reflectie in een snel veranderende wereld. De teksten die ik bij deze motivatiebrief voeg, passen binnen mijn literair project. Het zijn trouwens gedichten die ik graag op een podium breng. Zo stond ik het voorbije halfjaar op verschillende ‘podia voor woord’: Ballonnenvrees (Mechelen), De Sprekende Ezels (Turnhout), Zeghetmettekst (Hasselt), Smeltkroezen (NL), Hotsy Totsy (Gent) en Winteroogst (Antwerpen). Ik deed ook mee aan de wedstrijd DichtSlamRap in het Nederlandse Boxtel, waar ik een van de twee winnaars werd in de prefinale en de top vijf haalde in de finale.

Waar ik op dit moment sta? Ik ben ervan overtuigd dat ik de laatste jaren progressie heb gemaakt in de zoektocht naar mijn eigen literaire stem. Dat merk ik ook aan de feedback van andere (podium)dichters en de juryleden van DichtSlamRap. Maar ik haal niet het niveau van de dichters die ik graag lees. Het kan scherper, origineler en eigenzinniger. En dan kijk ik graag naar de SchrijversAcademie om mij daarbij te helpen. Ik wil mijn literaire valkuilen beter leren omzeilen, weten waar in het literaire veld ik mij bevind en mij simpelweg laten inspireren.

Binnen twee jaar hoop ik een manuscript in handen te hebben waarmee ik naar uitgeverijen kan stappen. Van enkele gedichten wil ik ook een muzikale versie maken die ik bij de bundel als gratis download zou voegen. Via deze link vind je een garage-opname van het gedicht Onderstroom. De kwaliteit van de opname is bepaald niet professioneel, maar zo krijg je een idee.

Ik heb de voorbije jaren verschillende opleidingen gevolgd bij Creatief Schrijven. Als ik de cursussen zakelijk schrijven niet meereken, gaat het over: Basisjaar Literair Schrijven (2012-2013), scenario schrijven en column schrijven. De laatste jaren schrijf ik vooral poëzie en poëtische proza. Het is de weg die ik verder wil inslaan. Het is ook het genre waar ik het meeste voldoening uit haal als schrijver.

Enkele publicaties waar ik trots op ben: Top 100 Turing Gedichtenwedstrijd (2019), Het Gezeefde Gedicht (2018), eentweepowezie.be (2019), vier keer Tip Van De Week op Azertyfactor (waarvan 3 maal in 2018), Poemtata poëziebundel (2017), GEOOGST (online initatief van Zeghetmettekst, 2017), magazines van De Standaard en Het Nieuwsblad naar aanleiding van een schrijfwedstrijd van het Agentschap voor Natuur en Bos (2010).

Om mijn kansen bij een uitgeverij te vergroten, zal ik de komende maanden en jaren ook teksten sturen naar literaire magazines zoals Kluger Hans, Tijdschrift Ei enz. 

Zo. Nu ligt het in jullie handen. Ik duim voor mezelf tot ik kramp krijg.

Hartelijk,

Antony

 

Nieuwe wereldorde

 

Het is een avond waarop wolken onder elkaar door schuiven
alsof een nieuwe wereldorde in elkaar wordt gepuzzeld.
Het zou je niet mogen verwonderen, in een land waar angst
als een storing over de menselijkheid trekt. Ook bomen wachten
buigzaam hun lot af en vogels slaan hun vleugels voor de ogen.

Het is een avond waarop je kijkt door een raam dat tranen laat.
De hemel flitst foto’s van de tijd waarin we leven. Je vergelijkt
de beelden met die van het verleden en stelt vast dat we niet
uit onze geschiedenis leren. Je beseft, meer dan ooit, dat de zon
helaas niet voor iedereen door de wolken mag breken.

 

Lijflied

 

Mocht jij mijn lijflied zijn
ik zou je meezingen maar nooit uitzingen.
Ik zou mezelf in je noten terugvinden
voor een kwart, de helft of helemaal
en vooral in de stilte ertussen.
Ik zou je willen als E.P.
(hoe ik je dan traag uit je mantel laat glijden
en een diepe buiging voor je maak
alvorens wij de nacht in draaien)
Maar ik zou geen titel voor je verzinnen
want naamloos besta je
alleen voor mij.

 

 

Lappendeken

 

Alleen als je slaapt lijkt de pijn niet te groot voor je lichaam.
Dan lijkt alles zoals het was; stofnetten die de jaren verzamelen,
planten die voor zichzelf zorgen en kinderhandjes op het schuifraam.
Je ligt gekruld in de sofa als een vraagteken waarop ik geen antwoord vind.
Met mijn duim strijk ik over de woorden die je niet gezegd krijgt.
Ooit komen ze weer boven, uit de kloven van je lippen.
In je vuist zit een zakdoek gekneld, in de zakdoek onmacht,
in onmacht bedek ik je met een lappendeken.

Eifelsteig

 

diep in een Duits woud stuur je
de dagelijkse sleur wandelen
je strikt je veters in een dubbele knoop
tussen jezelf en 4G bereikbaarheid

je stapt en stapt en stapt
tot voorbij de pijn ben je onderweg
naar een mooiere versie van jezelf, denk je
vogels fluiten je na als bouwvakkers

je luistert weer
tussen het geritsel
van de bladeren door

 

Venster op de dag

Het is vier uur in een verstilde namiddag. De zon laat zichzelf binnen en nestelt zich naast me in een hoek van de zetel. Het is een kwestie van tijd voor ze zich ongegeneerd over me uit zal strekken. In mijn handen rust een bundel open en bloot. Het kwetsbare gedicht lijkt authentieker in natuurlijk licht. Mijn vingers leggen de poëzie het zwijgen op en mijn ogen bladeren van scholier naar scholier. Ze fietsen langs mijn venster op de dag. Ze hebben meer oog voor hun zelfbeeld dan voor de weg die hen te wachten staat. Ze gaan gebukt onder boeken die zelden over het echte leven gaan. Stuk voor stuk dragen ze helmen voor de dromen van ouders die ontgoochelingen willen voorkomen. Ze verliezen de blos op hun wangen de dag dat ze zich niet meer onsterfelijk wanen.

Het is vier uur in een verstilde namiddag en het fietspad is een tijdlijn van mijn vroegere ik. Mijn vingers zijn nog steeds gedrukt op de lippen van hetzelfde gedicht.