De zomer van 2017

Weet je waarom dit een van de leukste zomervakanties is sinds mijn jeugd? Omdat mijn kinderen de leeftijd bereiken van mijn eerste herinneringen. Als we samen van de waterglijbaan schuiven, glijd ik ook mijn eigen jeugd in, op de schoot van mijn vader. Als ik ze insmeer met zonnecrème voel ik opnieuw de warme handen van mijn moeder op m’n rug, en als we naar een verre bestemming rijden eet ik onderweg, net als vroeger, sandwiches met roerei. Om maar te zeggen dat die opgroeiende bengels melancholie in mijn hoofd hebben gepland. Ze wekken warme herinneringen op aan zorgeloze zomers. Herinneringen aan een intens geluksgevoel dat alleen voor kinderen is weggelegd. Maar ook voor hun ouders die het met plezier herbeleven. Zo kon ik het ook van de vrouw haar voldane blik aflezen.

Advertenties

Het stoplicht

Ik stond aan een stoplicht. In de regel steek ik dan niet over. Zeker als het zo’n verkeerslicht is dat 20 stipjes aftelt tot het groen wordt. Die 20 seconden maken het verschil niet, denk ik dan. Deze keer zag ik mezelf wachten in de weerspiegeling van een winkelraam. Ik zag een kalende dertiger met een brilletje en verzorgde baard die in shorts gaat werken. Ik bekeek mezelf zoals een voorbijganger dat doet, mocht die mij überhaupt zien staan. Het was met andere woorden zo’n moment dat je erg bewust ben van jezelf. Ik deed mijn handen in mijn zakken en haalde ze er besluiteloos terug uit. Ik rechtte m’n nek. Dwong de schouders naar achteren. Ik legde m’n kapsel een tikje warriger, schijnbaar nonchalant. Ik keek en ik bleef kijken tot het groen werd en ik verder kon met mijn leven. Ik besliste mijn baard te scheren.

De Engel

Onlangs, op een doordeweekse zomerdag zonder kinderen, heb ik 50 km gefietst aan de zijde van mijn vrouw. Niet dat we met dit idee wakker werden. Noem het gerust een vlaag van romantische waanzin. De fietstocht naar het werk was gepland. Het ritje van ’t Stad naar brasserie De Engel in Zandhoven voor een pot mosselen met frieten was dat niet. Het kanaal dat we volgden was door de ondergaande zon nog mooier dan we in gedachten hadden, maar een zomerse bries kan toch serieus in uw gezicht kletsen. En 25 km is ver op een oude velo met een zadel zo hard als een plank en slechts 1 versnelling. Soit, na 1 uur en 35 minuten trappen konden we met een gelukzalig gezicht dat parelde van het zweet onze voetjes onder tafel schuiven en, in mijn geval, een pint achterover kappen. De mosselen en de frieten waren gelukkig grandioos. En nadien begonnen we voldaan – het dessert was een dwaze beslissing – aan ons tochtje van 50 minuten naar huis. Leve de romantiek!

(en een zachter zadel)