De geilste moves

Het is zomer! Bejaarde mannen ruilen hun grijze, van saaiheid druipende, regenjas voor een bruin survivaljasje zonder mouwen met teveel zakjes om te onthouden wat er allemaal inzit. Aan de andere zijde van het ‘continuüm der aantrekkelijkheid’ maken jonge vrouwen een sensuele reis rond de ijsbol met hun tong. Meestal in slow motion, oogjes halfdicht, onschuldig en juist daarom één van de geilste moves op aarde. Ook de parelkettingen en de hangertjes die de gezelligheid van een met zweetparels besprenkelde decolleté opzoeken, zijn niet te versmaden. Een bloemenjurkje rechts, een blote schouder links, sportieve kuitjes daar vanonder, een suggestieve tattoo waar dan ook en sowieso meer bloot dan voor sommigen goed is. De zomer is altijd mijn favoriete seizoen geweest.

Ook vroeger, wanneer Don Testosteron mijn innerlijke zelve nog niet had bezoedeld (of gezegend!), was ik zot van de zomer. Duffe klaslokalen werden vervangen door de frisse buitenlucht, saaie boeken verdwenen waar stripalbums verschenen en de garagepoort deed dienst als doelkader. Sjotten gebeurde weliswaar met een mousse bal. De bejaarde bovenburen hadden immers een klacht neergelegd bij de syndicus (mijn vader) wegens geluidsoverlast en te veel verdwaalde doelpogingen richting verdiep één. En zo werd de voetbal vervangen door een kleinere variant. De tennisbal.

Je kan gerust stellen dat er elke zomer, tussen mijn dertiende en achttiende levensjaar, in elke porie een gemalen baksteenkorrel verbleef. Tennissen tegen iedereen van de club, op elk moment van de dag. Vooral bejaarden (en dat is de laatste keer dat ik ze vernoem) en even tennisverslaafde leeftijdsgenootjes gaven mij partij. Het waren tijden waarin ik mij – tussendoor – douchte onder de sproeiers van de terreinen, de product manager van de ‘Suzy-wafel’ een fikse bonus bezorgde en meer tennisballen versleet dan een IKEA-ballenbak aankan. Het was ook de periode waarin de dochter van de tennisuitbater groter werd. En met haar ook haar borstjes. De tennisbal kreeg zodus twee geduchte concurrenten die ik nooit van dichtbij zou ontmoeten. Tot grote ontgoocheling van Don Testosteron die ondertussen zijn plekje in mijn lijf had ingepalmd.

Aangezien de daaropvolgende zomers vaak werden getekend door een tweede zit, toch minder interessant, eindig ik dit schrijfsel over de komkommertijd. Toch ook een zomers fenomeen. Met nieuwsberichten die misschien wel nieuw zijn, maar allesbehalve nieuwswaardig. En zo is het ook met deze ‘zomercolumn’. Weinig spectaculaire, diepzinnige of nieuwswaardige inhoud. Gewoon enkele observaties en mijmeringen uit vele zomers die mijn leven tot hiertoe hebben gekleurd.

Advertenties