Met open mond

Dag Jan

Bedankt voor je attente brief. Je hebt gelijk. Ik loop al een tijdje op mijn tandvlees. Je empathie doet me dan ook deugd. Het zal inderdaad een jaartje geleden zijn dat we elkaar hebben gezien. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Je hebt mij toen flink uit de nood geholpen. Ik ben je er nog steeds erg dankbaar voor, ook al eindigde ons onderonsje enigszins verdwaasd met een dubbele tong. Weet je nog hoe je meezong met All Night Long van Lionel Richie? Het is een scherp kantje van je dat ik nooit zal begrijpen, maar wel apprecieer.

Jan, ik moet wel toegeven dat ik met open mond jouw uitnodiging heb gelezen. Je brief was, en ik wik mijn woorden, niet echt uitnodigend. Je pen vertelt me dat je een zekere afstand wil bewaren. Heb ik je de laatste keer gebruuskeerd misschien? Wil je me aan de tand voelen over iets? Of is dit jouw ironische gevoel voor humor om mij, in de beleefdheidsvorm u met hoofdletter nota bene, uit te nodigen op jouw ‘kabinet’? Ik weet dat ik de laatste keer geen al te beste beurt maakte, maar om mij nu plots jouw patiënt te noemen. Dat vind ik er toch wel een beetje over.

Bref, ik weet niet wat of hoe, maar je toon baart me zorgen. Ik heb je dus nog niet teruggebeld zoals je vroeg, en stuur je deze brief in de plaats. Laat het even bezinken. Samen komen we er vast wel uit.

Hartelijk,

Antony

P.S. Kijk jij ook jouw eigen tanden na?

Advertenties