Als Diederikje ’s nachts wakker wordt

Als Diederikje ’s nachts wakker wordt en naar het toilet gaat, ziet hij door een kier het licht branden in de badkamer. Hij wil het licht uitdoen, tot hij ziet hoe zijn vader het wapen dat hem heeft verwekt keer op keer laadt. Hij moet denken aan de actiefilm die ze eerder die dag samen hebben gezien. Een slechterik wilde iedereen vermoorden met een tweeloop. Papa vond het waarschijnlijk een goede film, denkt Diederikje, want hij speelt de slechterik na. Hij staat net in dezelfde positie, maar dan naakt: benen gespreid, door de knieën gebogen en met een grimas op zijn gezicht die Diederikje bang maakt. Met dat verschil dat papa slechts één arm nodig heeft om zijn geweer te laden, keer op keer. In zijn andere hand houdt hij een smartphone vast. Diederikje ziet een foto op het scherm van een vrouw die zijn mama niet is. Zulk gezicht trekt papa nooit als hij bij mama is. Dat stelt Diederikje enigszins gerust. Maar waarom is hij zo boos op deze vrouw? Papa begint te grommen. Als hij zich draait naar de wastafel, gaat Diederikje snel naar het toilet. Hij is bang om betrapt te worden door een boze papa. Hij sluit behoedzaam de deur en neemt plaats op de toiletbril om minder lawaai te maken tijdens het plassen. Als Diederikje het water uit de kraan hoort stromen aan de andere kant van de muur, zucht hij opgelucht. Laat papa nu maar afkoelen, denkt hij. Hij besluit om voortaan enkel naar tekenfilms te kijken met zijn vader.

Dank je, mijnheer Richter

Tijdens mijn late tienerjaren beheerste ik nog de kunst om albums te beluisteren. Ik bedoel dit: ik lag op mijn eenpersoonsbed naar het plafond te staren en alle aandacht ging naar de muziek. Uiteraard dwaalden mijn gedachten af. Gevoelige songs van o.a. Jeff Buckley en Coldplay deden me aan meisjes denken en zware gitaren hielpen me om twijfels en onzekerheden uit mijn hoofd te schudden. Maar het was mij toch vooral om de ontdekking van nieuwe muziek te doen. Ik luister vandaag nog steeds naar nieuwe releases, maar enkel wanneer ik bezig ben met andere dingen zoals poetsen, de was opplooien, lezen, schrijven of praten.

Tot vanavond dus.

Het huis slaapt en ik leg From Sleep van de hedendaagse componist Max Richter op de platenspeler. Ik vlij me neer in de sofa en ik trek het dromerige samenspel van piano en strijkers als een wollen plaid over me heen. De plaat draait me in een lichte trance en ik denk aan niks in het bijzonder, just like the old days. Even later weerklinkt enkel nog gekraak. Ik stap uit de verstilling, draai de plaat om en neem mijn notitieboekje. Ik schrijf op dat ik het nog kan, met dank aan mijnheer Richter. Ook al duurde het amper een zijde van een zalvende plaat.

Datenight

De lucht tussen ons

ze likt de onschuld van mijn lippen,
fluistert wat ik niet denken durf.

Ze wikt,
ze weegt
ons denken tot spreken
op eenzelfde golflengte

en zwermt als spreeuwen
tussen droom, daad en
vage signalen.

De lucht tussen ons
staat onder spanning,
een koord van oog tot oog
waarop jij en ik een wij
balanceren.

Ze doet haar best
een vacuüm te creëren
waarbuiten de tijd

en brokkelt dan
seconde na
seconde
af

tot een waarheid
naakt aan onze voeten ligt.

Een half jaar freelancen (en nog niet failliet)

Toen ik de stap zette naar ondernemerschap, had ik mij daar van alles bij voorgesteld. Maar hoe zit het met de realiteit, na zes maanden Samson Schrijft? Ziehier het antwoord.

1 april 2021 was voor mij geen grap, maar serious business. Mijn eerste dag als voltijds zelfstandige mocht ik meteen aan de bak. Na die dag ging er een maand voorbij en nu zijn we plots een half jaar later. Maar het gaat goed, beste lezer. Ik ben nog niet failliet, klanten komen terug, ik heb wat coronavet van me afgeschud en ik (her)ken intussen meer ouders aan de schoolpoort. Ik blik even terug op de voorbije zes maanden.

Leve mijn netwerk!

Oké, ik trap een open deur in. Maar toch had ik nooit gedacht dat mijn netwerk zó belangrijk zou zijn voor de opstart van mijn eigen zaak. Ik heb mijn ondernemersplannen aan de grote klok gehangen. Dat werkt, want ik heb de voorbije maanden voor elke oud-werkgever – dat zijn er vier – opdrachten gedaan. Je netwerk aanspreken blijkt dus goud waard, tenzij je kickt op de geur van verbrande bruggen. Maar de meeste mensen deugen, zegt Rutger Bregman. En Rutger is een wijs man.

Thuiswerk bevalt me wel

Ik werk 80 à 90% van de tijd thuis. Thuis is waar mijn platenspeler staat. Thuis is waar ik dikke vriendjes ben met de tuinvogels. En thuis is het stil tot pakweg 16u, wat belangrijk is als je tussen het schrijven door uren door het venster staart. Maar thuis zijn er geen collega’s en dat mis ik soms. Dan begin ik tegen mezelf te praten: “Wat denkt ge Tonyboy, tijd voor een koffietje?” En “Misschien toch de chauffage eens opzetten hé man.” Of “Ik zou die paragraaf toch opsplitsen kerel.” Gelukkig is er ook nog de Taaltelefoon.

Meer tijd voor onbetaald werk

Nee, ik werk niet gratis als freelance copywriter. Ik maak tijdens de kantooruren wél meer tijd vrij voor andere dingen: mijn kinderen oppikken aan de schoolpoort (en ongehaast een praatje slaan met andere ouders), een klimaatgedicht schrijven voor het project Stadsgroen (waarover later meer), vrijwillig redactiewerk verrichten voor het lokale krantje van Natuurpunt, mijn ouders naar de luchthaven voeren, een printer kopen met mijn schoonmoeder  …  En meer bewegen! Want als zitten het nieuwe roken is, ben ik beroepshalve gedoemd mezelf in de vernieling te werken.

En nu, Samson Schrijft? Meer netwerken. Liefst op een manier die past bij mijn introverte aard. En dankbaar zijn, voor de kansen die mijn eerste klanten mij hebben gegeven. Dankzij hen blijf ik vrolijk verder doen. En als ik mijn eerste kaarsje als ondernemer uitblaas, zal er ongetwijfeld een nieuwe update volgen.

O ja, je leest sinds kort ook meer over mij en mijn werk op http://www.samsonschrijft.be.

‘Sluitingstijd’ krijgt eervolle vermelding

Heugelijk nieuws! Mijn gedicht Sluitingstijd heeft een eervolle vermelding gekregen in de Poemtata-bloemlezing. Ik mocht vandaag het gedicht voordragen in de kapel Onze-Lieve-Vrouw van Stoepe. Zo’n tachtig mensen woonden de poëzienamiddag bij. Er waren ook optredens van Steven De Bruyn (mondharmonicawizard!), Christophe Vekeman en Dorien De Vylder in de buurt van de kapel.

Ongefilterd

☕️ Het begon als een etiket en binnenkort is mijn gedicht ‘Ongefilterd’ ook te horen via een QR-code op de koffieverpakking van Helios koffiebranderij.

Dus als je niet alleen koffie maar ook mij in huis wil halen, ga dan binnenkort naar Helios in de Statiestraat, Berchem. Ik hou jullie op de hoogte!