Poëziebijdrage voor De Tiny Podcast

De Tiny Podcast is een initiatief van Hade Wouters en elke vrijdag staat haar podcast in het teken van poëzie. Gisteren was het mijn beurt om een bijdrage te leveren. Ik droeg ‘Onverzettelijke traagheid’ voor en vertelde nadien het verhaal achter het prozagedicht.

Je kan mijn eerste podcastoptreden ooit hier beluisteren. Dit smaakt naar meer.

Bedankt Hade, maar ook dank aan Kathleen om ons op Instagram te linken.

It was a good day

Ik haal het in m’n hoofd om mijn zoon te laten kennismaken met hiphop uit de jaren negentig. Ik laat Triumph van The Wu-Tang Clan uit de speakers knallen en we beginnen te dansen zoals stoere rappers dat doen. De dochter vlucht naar haar kamer en een halve song later spurt haar broer ook de trap op. Mij niet gelaten. Ik zit lekker in de groove. Twee dikke duiven op het tuinhek kijken me achteloos aan terwijl de ene na de andere klassieker met vette rhymes mijn lijf ophitst tot een bespottelijke scène in de woonkamer. Van de Clan gaat het naar Dr. Dre, Tupac Shakur, Jurassic 5 … De linkse duif heeft er genoeg van en keert me de rug toe. De rechtse duif volhardt in onverschilligheid. Ik zet het geluid nóg een tikje harder als Ice Cube aan de beurt is en ik zing mee: today was a good day.

Today was a good day.

Publicatie en bespreking op ROER

Tot u schrijft een tevreden man. Philip Hoorne, een dichter wiens poëzie ik graag lees, bespreekt mijn gedicht ‘het besef’ op ROER – vrijhaven voor poëzie. Je kan de mooie, uitvoerige bespreking hier lezen. Voor jullie gemak heb ik hieronder ook een screenshot van het gedicht geplaatst. 

Naar aanleiding van het tweejarig bestaan van de dichtbundel het dikke meisje en de ziener, bespreekt Philip Hoorne enkele gedichten uit die bundel. Ik zou zeggen: go check it out. Niet alleen de gedichten maar ook de besprekingen ervan zijn de moeite!

Eerste lezer

Af en toe schuif ik een gedicht onder haar neus.
Ze gaapt bij voorbaat, leest wat ik vraag, schuift
de bundel met de glimlach terug en gaat verder
met het leven zoals het is.

Af en toe schuif ik een gedicht van mezelf
onder haar neus. Ze onderdrukt een geeuw
voor de maker die ze lief heeft, leest wat
ik vraag en schuift een mening terug over
het leven zoals het zou kunnen zijn.

De Letterkoek gaat viraal!

Mevrouw C. stuurde mij deze ochtend een vriendschapsverzoek op Facebook. Ze had twee quotes van me gedeeld met de Facebookgroep ‘VRT Taal’, een forum bestaande uit een bont gezelschap taalliefhebbers (van schuimbekkende taalpuristen tot likers van woordspelingen en quotes). Toen mevrouw C. De Letterkoek had ontmaskerd, kreeg ik de vraag of ze me mocht vermelden. ‘Graag’, schreef ik, mijn ego en het auteursrecht indachtig. ‘Tof dat je mijn schrijfsels deelt’, voegde ik er dankbaar aan toe. Ik ben dan meteen gaan piepen op het forum om vervolgens met verbazing vast te stellen dat een van de twee quotes een eigen leven is gaan leiden op Facebook, vóór de bronvermelding weliswaar. En hoewel ik het aanvankelijk jammer vond dat ik nergens werd vermeld bij een eigen schrijfsel dat nog nooit zo viraal* ging, geniet ik omdat ‘veel’ mensen er zich mee verbonden voelden. Het was plots mijn quote niet meer, maar eentje van iedereen. Daar ben ik dankbaar voor. Hulde aan mevrouw C.!

*Ik weet het, de cijfers zijn niet spectaculair, maar zo veel exposure heb ik op sociale media nog nooit gehad.