Eerste lezer

Af en toe schuif ik een gedicht onder haar neus.
Ze gaapt bij voorbaat, leest wat ik vraag, schuift
de bundel met de glimlach terug en gaat verder
met het leven zoals het is.

Af en toe schuif ik een gedicht van mezelf
onder haar neus. Ze onderdrukt een geeuw
voor de maker die ze lief heeft, leest wat
ik vraag en schuift een mening terug over
het leven zoals het zou kunnen zijn.

De Letterkoek gaat viraal!

Mevrouw C. stuurde mij deze ochtend een vriendschapsverzoek op Facebook. Ze had twee quotes van me gedeeld met de Facebookgroep ‘VRT Taal’, een forum bestaande uit een bont gezelschap taalliefhebbers (van schuimbekkende taalpuristen tot likers van woordspelingen en quotes). Toen mevrouw C. De Letterkoek had ontmaskerd, kreeg ik de vraag of ze me mocht vermelden. ‘Graag’, schreef ik, mijn ego en het auteursrecht indachtig. ‘Tof dat je mijn schrijfsels deelt’, voegde ik er dankbaar aan toe. Ik ben dan meteen gaan piepen op het forum om vervolgens met verbazing vast te stellen dat een van de twee quotes een eigen leven is gaan leiden op Facebook, vóór de bronvermelding weliswaar. En hoewel ik het aanvankelijk jammer vond dat ik nergens werd vermeld bij een eigen schrijfsel dat nog nooit zo viraal* ging, geniet ik omdat ‘veel’ mensen er zich mee verbonden voelden. Het was plots mijn quote niet meer, maar eentje van iedereen. Daar ben ik dankbaar voor. Hulde aan mevrouw C.!

*Ik weet het, de cijfers zijn niet spectaculair, maar zo veel exposure heb ik op sociale media nog nooit gehad.

Zondag jogdag

Vandaag zijn we in het park van Hove gaan joggen. Na een rondje ruilen de kinderen het looppad in voor de speeltuin. Annelies en ik joggen verder. Op een gegeven moment vliegt een voetbal onze richting uit, recht de beek in. Gezwind loop ik tussen de bomen naar de beek om vervolgens met mijn benen een brug te maken over het waterloopje. Ik buk me om de bal uit het roestbruine water te plukken. Ik geraak er niet. De spanning op mijn liezen bouwt zich op. De puber die aan het sjotten was, komt intussen aangerend. Laat je niet kennen, Antony. Ik hoor het mezelf denken. Een beetje dieper door de beentjes dan maar. Ik kom niet verder dan een schampschot met mijn vingertoppen. Bijna! Annelies heeft onderwijl achter mij postgevat. Nog een poging. Ai, de liezen lijken het niet te trekken. Ik kom weer recht en draai me naar de jongen, mezelf verontschuldigend dat de veertig in zicht is. De jongen bedankt me uitvoering voor de moeite. Enfin, hij bedankt ons. Want de voetbal vliegt voorbij mijn gezichtsveld zijn richting uit. Annelies had hem uit de beek gevist. Ik hoorde haar zuchten noch kreunen van de inspanning. Het moet vlotjes gegaan zijn. Ik besluit een extra rondje te lopen om het voorval te verwerken.

Tandartsbezoek

Ik lig neer op de stoel van de tandarts. De radio speelt Crazy van Aerosmith en ik sluit mijn ogen. Ik zit op de rand van mijn bed te staren naar Alicia Silverstone in een videoclip op MTV. Liv Tyler is er ook bij maar dat is bijzaak. Ik zit naast Alicia in een cabriolet, ruik bij vlagen de shampoo van haar wapperende manen en we lachen de wereld blij. We springen naakt in een meertje en doen wat van spetter spat. Op de rand van het bed beeld ik me in hoe een tongzoen proeft. Het is mijn eerste idee van wat verliefdheid is. ‘Geef een seintje als het pijn doet.’ Ik lig op de stoel van de tandarts en open mijn ogen. Een traan welt op. Met Alicia is het nooit iets geworden. Een cabriolet is niets voor mij. Maar als ik straks huiswaarts keer, voelt mijn mond fris als een bergmeertje.

De Sprekende Ezels scheurkalender

Gisteren belandde de scheurkalender van De Sprekende Ezels (en Creatief Schrijven) in onze bus. De Sprekende Ezels is een podium voor woord, muziek en onnozelheden waarop ik zelf meerdere malen teksten mocht brengen.

Het is een kleurrijk en mooi vormgegeven exemplaar geworden. Er staan gedichten in van stalmeesters Stijn Vranken en Jan Ducheyne, Maarten Inghels, Wim Helsen, Vitalski … en in december kom je een tekst van mij tegen.

BUY NOW.