De fleur van haar leven

Ik ken deze tuin bijna veertig jaar. De tijd tikt hier trager, rozen geuren naar herinneringen. Op het terras tikte ik jarenlang met mijn racket een balletje tegen de muur. Ik maakte er kampen van ligstoelen en kussens en liep me suf rond een boom die er niet meer staat. Ik was hier elke woensdagnamiddag tot ik de schoolbanken inruilde voor een bureau. Al die tijd werd het gazon omringd door bloemenpracht. Toen ik deze en andere foto’s nam, zei mijn grootmoeder me dat ik een maand eerder had moeten komen. Perfectionisme hoeft niet te slijten met de jaren. Deze tuin is haar erezaak. Haar rozen drijven de spot met vergankelijkheid. Want de tijd tikt hier trager, zoals de hartslag van een dankbare vrouw omgeven door de fleur van haar leven.