Afscheid in Berchem

Een Toyota stopt aan het station van Berchem. De bestuurster snelt uit de wagen. Ze neemt een computertas van de achterbank en stapt naar de koffer van de auto. Ze staat daar eerder dan haar passagier, een zestiger die ietwat gekromd en verwaaid aan komt gewandeld. Hij pakt een kleine trolley uit de koffer en neemt dan onhandig de computertas aan. Ze omhelzen elkaar. De vrouw staat met haar rug naar mij en ik zie hoe de man zijn hoofd op haar schouder legt, zijn ogen sluit en glimlacht. Hij klopt enkele keren behoedzaam op haar rug en laat haar dan los. Zijn hand is even gekreukt als zijn beige kostuumvest. De man wandelt op zijn gemak richting de achteringang van het station. Hij wuift naar de Toyota die ondertussen wacht aan het stoplicht. Net voor hij verdwijnt in de pendelende massa, zwaait hij opnieuw.

Ondertussen staat er een andere wagen geparkeerd. Alleen de passagierster stapt uit. Haar blik en mondhoeken zijn naar de grond gericht. Ze neemt een schoudertas uit de koffer. Zonder de wagen een blik te gunnen, stapt ze kordaat het station binnen. Ook dit is afscheid nemen. Ik denk terug aan de oudere man. Zou de perrondrukte hem al uit zijn omhelzing hebben gerukt? Op de achterbank vraagt mijn zoon me of we nog op tijd zullen zijn op school. Ik antwoord dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Hij zou eens moeten weten hoe hard ik ernaar uitkijk om hem aan de schoolpoort een stevige knuffel te geven.

Advertenties

De laatste paardenbloem

 

Je staat alleen in een wei en je denkt: hoe moet het nu verder

als zelfs paardenbloemen met uitsterven zijn bedreigd.

Wolken glijden voorbij, vol van zichzelf. Je laat je gedachten

meedrijven in de hoop dat ze je ergens naartoe zullen leiden.

Aan de horizon wordt een bos door schemer opgeslokt.

Bomen wuiven om hulp. Donkerte dreigt over je heen te rollen.

Je blaast het pluis van een laatste paardenbloem en wenst

een wereld waarin je zelf tot bloei kan komen.