Nachtkastje

 

Wij liggen zij aan zij als twee makrelen in de verstoog.

Jij vindt dat een ongelukkige vergelijking, keert me de rug toe

en zucht de fles wijn van een lichamelijke avond de kamer in.

Het is jouw manier om de aanstormende dag te verjagen.

 

Aan de andere kant van de muur wordt een nieuwe wereld opgetrokken uit lakens.

Ik hoor zijn scheppers fluisteren om de realiteit niet wakker te maken.

Dit rijk staat of valt met wasknijpers. Ik zou het willen veroveren

en in het nachtkastje van mijn geheugen achterlaten.

 

Ondertussen loert de schemer binnen. Ik negeer zijn blik,

verdwijn liever onder het deken van ons gemoedelijke leven.

Twee makrelen spartelen nog even tegen.

 

Advertenties

2017 – een sonnet

 

Kim Jong-un vuurt zijn middelvinger af.

Trumps geliefde afweergeschut heet Twitter.

Neonazi’s strooien haat zonder straf.

Een schutter berooft Vegas van zijn glitter.

 

In Londen schreeuwen mensen moord en brand.

Verwaarlozing leidt tot verkoolde toren.

Er is ook machtsmisbruik in showbizzland.

Met MeToo is een bewustzijn geboren.

 

De Rohingya’s gaan helaas niet viraal.

Ze worden uitgemoord en weer vergeten.

Een generaal drinkt gif in’t tribunaal.

Hij heeft een massamoord op zijn geweten.

 

Maar voor je denkt: de wereld is om zeep.

De Warmste Week had ons weer in zijn greep.