Aan de rand in Zwitserland

“Welkom in ons midden.” Het zouden de profetische woorden van een obscure sekteleider kunnen zijn. Of de verwelkoming van een politieker, aan het adres van nieuwe partijleden. In ons geval was het een bruin geblakerde, oudere West-Vlaming die ons met een kamerbrede glimlach verwelkomde toen de deuren openschoven van het Intersoc hotel in het Zwitserse Leysin. De zuivere berglucht ten spijt, ik kreeg het op slag benauwd van dit welkomstzinnetje. De eerste ‘Intersoc reis’ zou een aparte beleving worden.

Neem nu het feit dat iedereen in het hotel Vlaams spreekt. Achteraf bekeken logisch, maar ik was mij daar absoluut niet van bewust. Met een Vlaamse werkgever als broodheer, kijk ik er juist naar uit om op vakantie het stof van mijn ‘Franse R’ of ‘Britse TH’ te zeveren. Of om nog eens woorden als ‘le truc’ te gebruiken, wanneer ik mezelf klem lul. Niet tijdens deze reis dus, al heb ik gelukkig wel één ‘truc’ kunnen bovenhalen in het maison de tourisme.

Ook de keuken rook Vlaams. Steak met frieten, balletjes in tomatensaus, aardappelsla, spaghetti  bolognese (even Vlaams als Italiaans) en eet zo maar voort. Warme maaltijden, zowel ’s middags als ’s avonds, met veel eenheidsworst en weinig of geen lokaal lekkers. Dan pikt het als je tijdens een bergwandeling chalets of dorpjes passeert waar de geur van kaas (fondue! Raclette!) als dauw over de welriekende alpenweiden neerdaalt. Gelukkig organiseerde het hotel toch één Zwitserse avond…

Een laatste Intersoc-fenomeen dat ik wil delen, is ‘de club’, de opvangdienst voor kindjes van egoïstische ouders. Althans zo dacht ik er over toen hysterische bleiterkes dagenlang de rust in het dal verstoorden. Zeker als je merkt dat de ouders van die onfortuinlijke kindjes een boekje op het terras zitten te lezen. Andere narcisten droppen hun kids om dagtochten te maken. “Op die manier houden ze hun ritme van de crèche aan.” Hoor je ze denken. Ik ben echter van mening dat een gezinsvakantie dient om volop te genieten van je partner en je kinderen. Hét moment om de sneltrein van het alledaagse leven even een halt toe te roepen en samen het bergtreintje te nemen, de omgeving op te nemen en bewust de kracht van de rust op te snuiven.

Waarom hebben we dan voor deze reisformule gekozen? Antwoord: Otto-Jan, net één jaar jong. Intersoc leek ons uitstekend (én betaalbaar) om te genieten van natuurpracht met alle faciliteiten voor jonge gezinnen voor handen. Want voor zo’n eerste reis met een kind ben je toch altijd wat onzeker en voorzichtig. Bovendien was het uitzicht vanuit het hotel (de brochure was waarheidsgetrouw) én ons balkon adembenemend. Uren babbelden Annelies en ik over hoe het zou zijn, daar, op de top. We discussieerden over de Mont Blanc die al dan niet in de verte lag te schitteren als een diamant. We keken en genoten, vaak onder een roze wolkendek omgeven door Milka paarse bergen.

Nu zijn we terug van het ‘Zwitserleven’ en blijf ik Intersoc een sterk concept vinden. Maar het is niet ons ding. Misschien zitten wij op vakantie niet graag in ‘een midden’, maar eerder aan de rand. Waar de drukte en Vlaanderen geen kans krijgen om de rust te verstoren die we zo graag opzoeken.

Advertenties