Interview op Roer.land

Ik werd geïnterviewd door dichter Wim Vandeleene over o.a. ‘de kleine dingen, de sterke drift en zwart-wittegenstellingen.’ Heel dankbaar voor de interesse in mijn werk (en de mens erachter 😉). Het streelt mijn ego. Je kan het interview (en enkele gedichten) hier lezen.

Peper en zout

Af en toe haal ik het in mijn hoofd om mijn baard te scheren. Ik neem mijn zilvergrijze Kemei ‘hair clipper’ uit de lade en begin eraan. Plukjes haar landen in de wastafel. Ik zie meer zout dan peper in vergelijking met de vorige scheerbeurt, enkele jaren geleden. Mijn snor is traditiegetrouw de laatste haarstrook die eraan moet geloven. Tenminste, ik laat hem even staan om mijn vrouw te koeioneren. “Ik heb nog eens zin in een snor”, zeg ik, smalend met mijn kersverse hipsterkop. Ze kijkt me aan met een blik, tja hoe zeg je dat, met een blik die ergens het midden houdt tussen afgrijzen en spot? Ook de kinderen zijn getuige van deze klucht. Mijn zoon schatert het uit terwijl zijn wijsvinger mij schokkend onder schot houdt. Mijn dochter begint te huilen. Het zieltje houdt niet echt van mijn metamorfoses. Ik snel naar haar toe en zeg haar dat ik de snor meteen zal afscheren. Zo gezegd, zo gedaan. Ik laat me opnieuw keuren door mijn huisgenoten alsof ik nieuwe kleren aanheb. “En?”, vraag ik. Stilte. Het gemis van een baard was nog nooit zo voelbaar in dit huis.

Raamgedichten

Sinds ongeveer een jaar schrijf ik raamgedichten op ons venster aan de straatkant. Regelmatig stoppen passanten om de tekst op hun gemak te lezen. Als ik dan toevallig in de woonkamer ben, op de achtergrond van het gedicht, stap ik instinctief uit hun beeld. Of ik knik wat onhandig wanneer we een blik uitwisselen. Af en toe hoor ik iemand het raamgedicht luidop lezen. Dan zit ik niet in de woonkamer maar boven aan mijn bureau. En ja, dan houd ik mijn adem in. Komt er een mening na de voordracht? Of een zucht van herkenning, irritatie of bewondering? Ach tuurlijk niet! Het doet mensen onderweg even stilstaan. Meer moet dat niet zijn.

Dank je, mijnheer Richter

Tijdens mijn late tienerjaren beheerste ik nog de kunst om albums te beluisteren. Ik bedoel dit: ik lag op mijn eenpersoonsbed naar het plafond te staren en alle aandacht ging naar de muziek. Uiteraard dwaalden mijn gedachten af. Gevoelige songs van o.a. Jeff Buckley en Coldplay deden me aan meisjes denken en zware gitaren hielpen me om twijfels en onzekerheden uit mijn hoofd te schudden. Maar het was mij toch vooral om de ontdekking van nieuwe muziek te doen. Ik luister vandaag nog steeds naar nieuwe releases, maar enkel wanneer ik bezig ben met andere dingen zoals poetsen, de was opplooien, lezen, schrijven of praten.

Tot vanavond dus.

Het huis slaapt en ik leg From Sleep van de hedendaagse componist Max Richter op de platenspeler. Ik vlij me neer in de sofa en ik trek het dromerige samenspel van piano en strijkers als een wollen plaid over me heen. De plaat draait me in een lichte trance en ik denk aan niks in het bijzonder, just like the old days. Even later weerklinkt enkel nog gekraak. Ik stap uit de verstilling, draai de plaat om en neem mijn notitieboekje. Ik schrijf op dat ik het nog kan, met dank aan mijnheer Richter. Ook al duurde het amper een zijde van een zalvende plaat.

Datenight

De lucht tussen ons

ze likt de onschuld van mijn lippen,
fluistert wat ik niet denken durf.

Ze wikt,
ze weegt
ons denken tot spreken
op eenzelfde golflengte

en zwermt als spreeuwen
tussen droom, daad en
vage signalen.

De lucht tussen ons
staat onder spanning,
een koord van oog tot oog
waarop jij en ik een wij
balanceren.

Ze doet haar best
een vacuüm te creëren
waarbuiten de tijd

en brokkelt dan
seconde na
seconde
af

tot een waarheid
naakt aan onze voeten ligt.

Een half jaar freelancen (en nog niet failliet)

Toen ik de stap zette naar ondernemerschap, had ik mij daar van alles bij voorgesteld. Maar hoe zit het met de realiteit, na zes maanden Samson Schrijft? Ziehier het antwoord.

1 april 2021 was voor mij geen grap, maar serious business. Mijn eerste dag als voltijds zelfstandige mocht ik meteen aan de bak. Na die dag ging er een maand voorbij en nu zijn we plots een half jaar later. Maar het gaat goed, beste lezer. Ik ben nog niet failliet, klanten komen terug, ik heb wat coronavet van me afgeschud en ik (her)ken intussen meer ouders aan de schoolpoort. Ik blik even terug op de voorbije zes maanden.

Leve mijn netwerk!

Oké, ik trap een open deur in. Maar toch had ik nooit gedacht dat mijn netwerk zó belangrijk zou zijn voor de opstart van mijn eigen zaak. Ik heb mijn ondernemersplannen aan de grote klok gehangen. Dat werkt, want ik heb de voorbije maanden voor elke oud-werkgever – dat zijn er vier – opdrachten gedaan. Je netwerk aanspreken blijkt dus goud waard, tenzij je kickt op de geur van verbrande bruggen. Maar de meeste mensen deugen, zegt Rutger Bregman. En Rutger is een wijs man.

Thuiswerk bevalt me wel

Ik werk 80 à 90% van de tijd thuis. Thuis is waar mijn platenspeler staat. Thuis is waar ik dikke vriendjes ben met de tuinvogels. En thuis is het stil tot pakweg 16u, wat belangrijk is als je tussen het schrijven door uren door het venster staart. Maar thuis zijn er geen collega’s en dat mis ik soms. Dan begin ik tegen mezelf te praten: “Wat denkt ge Tonyboy, tijd voor een koffietje?” En “Misschien toch de chauffage eens opzetten hé man.” Of “Ik zou die paragraaf toch opsplitsen kerel.” Gelukkig is er ook nog de Taaltelefoon.

Meer tijd voor onbetaald werk

Nee, ik werk niet gratis als freelance copywriter. Ik maak tijdens de kantooruren wél meer tijd vrij voor andere dingen: mijn kinderen oppikken aan de schoolpoort (en ongehaast een praatje slaan met andere ouders), een klimaatgedicht schrijven voor het project Stadsgroen (waarover later meer), vrijwillig redactiewerk verrichten voor het lokale krantje van Natuurpunt, mijn ouders naar de luchthaven voeren, een printer kopen met mijn schoonmoeder  …  En meer bewegen! Want als zitten het nieuwe roken is, ben ik beroepshalve gedoemd mezelf in de vernieling te werken.

En nu, Samson Schrijft? Meer netwerken. Liefst op een manier die past bij mijn introverte aard. En dankbaar zijn, voor de kansen die mijn eerste klanten mij hebben gegeven. Dankzij hen blijf ik vrolijk verder doen. En als ik mijn eerste kaarsje als ondernemer uitblaas, zal er ongetwijfeld een nieuwe update volgen.

O ja, je leest sinds kort ook meer over mij en mijn werk op http://www.samsonschrijft.be.

‘Sluitingstijd’ krijgt eervolle vermelding

Heugelijk nieuws! Mijn gedicht Sluitingstijd heeft een eervolle vermelding gekregen in de Poemtata-bloemlezing. Ik mocht vandaag het gedicht voordragen in de kapel Onze-Lieve-Vrouw van Stoepe. Zo’n tachtig mensen woonden de poëzienamiddag bij. Er waren ook optredens van Steven De Bruyn (mondharmonicawizard!), Christophe Vekeman en Dorien De Vylder in de buurt van de kapel.