Tattoo & Baudelaire

Het is gebeurd. Na jaren twijfelen heb ik een hand poked tattoo laten zetten van de reuzenalbatros. Ik ben heel tevreden van het resultaat, gelukkig maar.

Tijdens de les poëziegeschiedenis aan de SchrijversAcademie maakte ik overigens kennis met l’albatros van de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867). Wat een prachtig gedicht! De geslaagde vertaling is van Paul Claes.

Poëzie is vaak spelen met klank. In het Frans klinkt dat nog beter, zeker als Baudelaire de verzen schrijft. Ik raad jullie aan om de originele versie eens luidop te lezen.

L’albatros uit Zwarte Venus – 50 gedichten uit Les Fleurs Du Mal.

Tocht

Een slome slok.

Het leven dat door je keel glijdt
in een vreemd bed. Daarrond, een erehaag
als laatste stand van zaken. Zij zit

aan je zij. Haar parfum neemt je mee
naar toen alles nog moest beginnen.
Aders op haar handen gezwollen

met ingeslikte tranen. Ze voelt warm
als de onschuld van je kleinkinderen
in deze schurende stilte. Ik hoor het

tochten in jou. Het kille wachten
op een laatste adem.

Animal encounter

Soms beland je in een scène waarvan je weet dat je kinderen het zich nog lang zullen herinneren.

Neem nu zondag één september. Het was middernacht. Moe maar voldaan kwam ik thuis van het optreden van Amenra in het OLT. Ik doe mij sneakers uit en hoor mijn vrouw fluisteren: ‘Schattie, er zit een beest vast in het zolderluik.’ Ze fluistert zo luid dat ze evengoed niet had kunnen fluisteren. ‘Een beest?’, antwoord ik, waarna ik voorzichtig de trap opwandel met mijn blik strak op het luik gericht. ‘Shiiiiiiit … Wadisdavooriet!?’, reageer ik op het ondefinieerbare wezen. Mijn vrouw haalt haar schouders op en zegt dat ik het moet wegdoen. Dat is nu eenmaal het lot van de man in huis. Die moet ongewenste, ondefinieerbare wezens verwijderen. Ondertussen plakt onze zoon aan haar been. Hij voelt de spanning waarin zijn ouders zich hebben gewenteld. Om mezelf uitstel te geven van deze penibele taak, zeg ik dat ik even ‘grote insecten in België’ ga googelen. Wie weet herken ik het beest in de afbeeldingen die Google mij voorschotelt. Kennis heeft iets geruststellends, vind ik. Terwijl ik de insecten met afschuw bekijk, hoor ik plots gegil. Het beest heeft zich losgemaakt. ‘EEN VLEERMUIS!’, krijst mijn vrouw. Geen insect dus, maar een zoogdier. Het diertje vliegt de kamer van mijn dochter in die haar oogjes net had geopend door de paniek in huis en plots een vleermuis boven haar ziet fladderen. Nog meer gegil. Vrouw, zoon en dochter verschansen zich in onze slaapkamer. Ik ben ondertussen naar mijn zoon zijn kamer geglipt. Van daaruit kan ik de vleermuis gadeslaan. Ik roep naar mijn vrouw: ‘IK GA EVEN GOOGELEN WAT JE MOET DOEN ALS ER EEN VLEERMUIS IN HUIS ZIT.’ Mijn vrouw doet hetzelfde. Oké, we weten snel wat ons te doen staat: het licht in de kamer waar de vleermuis zit, aansteken en in een donkere kamer het raam openzetten. Na mezelf moed in te spreken, schiet ik in actie. Door de spleet van de deur zie ik de vleermuis schichtig fladderen in mijn dochter haar kamer. Ik spurt naar de badkamer en smijt de deur achter me dicht. Daar open ik het raam en doe ik het licht uit. Ik spurt terug naar de veilige basis, de kamer van mijn zoon, om op adem te komen. Mijn vrouw roept dat ik niet te lang moet talmen want er zou een tweede vleermuis binnen kunnen vliegen. Als een ninja sluip ik naar de kamer des onheils. De vleermuis fladdert op ooghoogte, dus instinctief ga ik diep door de benen. Ik passeer onze slaapkamer en door de deurspleet zie ik de ogen van mijn vrouw. Zij en onze kinderen giechelen omwille van mijn rare gedrag. Ik voel me tamelijk belachelijk, dat moet gezegd. Ik slaag erin om het licht aan te steken in de vleermuiskamer en spurt naar mijn gezin. Vrouw en kinderen liggen ondertussen in een deuk. Enkele minuten later lijkt de kust veilig, maar niemand heeft de vleermuis naar buiten zien vliegen. Mijn vrouw – die ondertussen een hoofddoek heeft gemaakt van een roze sjaal ter bescherming van haar haren voor een potentieel klauwende vleermuis – en ik sluipen samen naar de vleermuiskamer. We speuren het plafond af maar er hangt niets. Ook achter deuren en kasten is geen vleermuis te vinden. Missie volbracht. Ondertussen is het kwart na één.

Enkele dagen later in de klas zit mijn zoon in een kring. De juf vraagt aan de kinderen of ze deze zomer spannende dingen hebben meegemaakt. Mijn zoon vat het als volgt samen: ‘Er zat een vleermuis binnen en mijn papa vluchtte naar het toilet.’ Los van het feit dat dit een flagrante leugen is, vergat hij erbij te vermelden dat ik die vleermuis heb bevrijd! Eigenlijk ben ik de held van het verhaal. Ook al is het maar een pantoffelheld.