Vliegtuigmodus

Je zit op de rand van de dag, geeuwt de kreuken uit je lijf.
Buiten waken straatlampen over ontwakende Verkavelingsvlamingen.
Kauwen krijsen krassen in de schemer en ik lig hier
in sluimerstand, tel sproetjes op je rug als zegeningen.

Je zit op de rand van de dag, scrolt de slaap uit je ogen.
In het schijnsel van je smartphone oog je killer dan je me liefhebt.
Je benen maken een kruis over de nacht en ik lig hier met mijn armen
gespreid in vliegtuigmodus, onbereikbaar voor commentaar.

Je zit op de rand van de dag, schudt dromen uit weerbarstige haren.
De wekkerradio braakt onheil uit en de regen tikt tegen je geweten.
Je kijkt naar me om en ik lig hier, schijnbaar onbewogen.
In je rug zie ik een cello die vandaag hoopvol stemt.

9 gedachtes over “Vliegtuigmodus

  1. Hoe doet gij dat toch altijd!
    Dan lees ik dat gedicht door, en denk ik: “ja, dat is mooi, en ook heel up-to-date, mooi, mooi, goed gevonden”, en dan KNAL, die laatste zin. En dan denk ik: “nee, dit is niet mooi, dit is Bangelijk.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s