Gargellen

 

Het is 10.00u. Ik trek de veters van mijn wandelschoenen strak aan en snuif de berglucht op. Vandaag neem ik tijd voor mezelf. Ik start met een klim naar de grens tussen Oostenrijk en Zwitserland. Het is een natuurlijke grens in de vorm van een bergkam die ik een tijdje moet volgen. Die bergkam is erg smal en bezaaid met rotsen waar ik over moet klauteren, soms met knikkende knieën omwille van mijn hoogtevrees. Denk dus niet dat ik tijdens deze wandeling aan zelfreflectie doe. Gewoon voetje voor voetje gefocust stappen en genieten van het lekkere weer en de fenomenale vergezichten. Na een uurtje dalen zet ik me op een bank om een broodje met bergkaas te eten. Ik hoor plots de hemel trommelen en zie de donkere wolken achter mij rollen over de bergen. Dit is niet conform de weersvoorspellingen! De groene berg voor mij verandert in een monster waar zelfs het Reisgenootschap van de Ring voor zou terugkeren. Tijd om te vertrekken dus. En snel, want in de bergen weet je toch maar nooit. Twintig minuten later sta ik voor een splitsing met een tijdsindicatie voor de rest van de wandeling naar mijn eindbestemming. Naar links: Gargellen 1 uur. Naar rechts: Gargellen 1 uur. Dit soort keuzestress was mij nog onbekend. Ik besluit de richting te volgen die volgens mij het snelst naar het bos leidt, weg van het onweer dat de bergkam ondertussen heeft opgeslokt. Het klettert en het flitst en ik wandel nog steeds in de open vlakte. Evenwijdig met de boomgrens zo’n 100 meter onder mij, wat zeer frustrerend is. Lichte paniek toch. Ik versnel en verzwik 2 keer mijn enkel. Rustig blijven, kerel. Waar zijn al die andere hikers trouwens? Op het hoogtepunt van het onweer draai ik eindelijk het bos in om dan recht in de ogen van een paard te kijken dat zo te zien ook niet gediend is met de klimatologische omstandigheden. Net als de andere paarden die hem (of haar) volgen op het bergpad. Nu, ik weet dat paarden menslievende dieren zijn, maar dat gehinnik en gebries staat mij toch niet aan. Straks krijg ik nog een hoef tegen mijn bakkes. Ik besluit uit het zicht van de paarden te schuilen onder een dennenboom. Voor de regen, de donder en de bliksem, maar ook voor die paarden. Na een kwartier schuilen staan er nog steeds 2 exemplaren dwars over het pad te grazen. Het onweer drijft ondertussen gelukkig voorbij. Op het moment dat ik het erop wil wagen, komt een groepje wandelaars goedgeluimd mijn richting uit. Ik zou ze wel kunnen omhelzen! Ik sluit me bij hen aan en – uiteraard – zetten de paarden gewoon een stapje opzij. Twintig minuten later bereik ik de vallei waar ik naar uitkeek, maar mijn hoofd zit nog steeds in de wolken na een intense dag.

Advertenties

Een gedachte over “Gargellen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s